Wilki, w ten sposób jako psy, znakują swoje terytorium, iżby ostrzec inne osobniki przedtem wejściem na terytorium watahy. Szczególnie mocno oznaczane są miejsca ukrycia pożywienia również zdobycz. Najczęściej znaki wykonuje para alfa, samce częściej niż samice. Zazwyczaj do tego celu stosowany jest szczyny także kał. Znaki służą też do nawigacji, informując watahę o tym, w charakterze onegdaj była w środku danej części swego terenu, natomiast poszczególne osobniki o miejscu pobytu innych członków stada.
Wilki posiadają gruczoły zapachowe na całym ciele: u nasady ogona, na genitaliach, wśród zębami, wobec oczach także na skórze. Feromony wytwarzane wskroś te gruczoły identyfikują konkretnego osobnika. Dominant ociera się o pozostałych członków watahy, aby wytworzyć znamienny zapach stada.
Wilki mogą odczytać sygnały zapachowe (rozpoznać także docenić osobnika, który go zostawił) z dużej odległości za sprawą znakomicie rozwiniętemu zmysłowi węchu.