Wilki używają do porozumiewania się wśród sobą różnych sygnałów dźwiękowych: wycia, szczekania, warczenia, skomlenia oraz pisków.
Szczekanie używane jest do ostrzeżenia obcych osobników, że zbliżyły się zbyt wybitnie do nory oznacza to zdobyczy. Warczenie, w ten sposób jako u psów, jest oznaką agresji. Wilki skomlą, okazując potulność to znaczy prosząc o nieco (np. o wejście do jedzenia). Piski towarzyszą wilczej zabawie.
Wycie służy do komunikacji pośród osobnikami oraz zacieśnianiu więzów grupy. Wilki wyją, iżby ogłosić innym swoje położenie, kończą do wnętrza ten podejście udane polowanie oznacza to odstraszają intruza.
Wilki wyją zwyczajowo w porze wieczoru dodatkowo wcześnie rano. Dźwięk jest jednostajny, trwający od czasu kilku do kilkunastu sekund, w szeregu przypadków powtarzany (sesja prawdopodobnie upierać się do 2 minut). Wycie stada zaczyna się od momentu pojedynczego głosu samca, po czym dołączają do niego kolejne osobniki. Wycie szczeniąt przypomina trochę skomlenie dodatkowo skowyt. Wycie słychać zwyczajowo z odległości 2 – 3 km.
Wilcze szczekanie różni się znacznie od momentu dźwięku wydawanego na wskroś psy. Jest cichsze, monosylabowe, przypominające względnie ton "wuff". Wilki chowane wśród psów z od czasu do czasu zaczynają ujadać wewnątrz taki osobiście sposób, jako ich udomowieni krewniacy.