Język ciała
Wilki do komunikowania się używają również skomplikowanego języka ciała opartego na subtelnych znakach również sygnałach.
- Dominacja – panujący wilk stoi na sztywnych nogach. Ogon jest wyprostowany oraz uniesiony. Uszy postawione, sierść względnie
nastroszona. Często patrzy równo
wewnątrz
oczy innym wilkom czy wspina się na nie.
- Poddaństwo (aktywne) – całe zgromadzenie
"obniżone", wygięte wewnątrz
łuk, wargi również uszy opuszczone, wystawiony na działanie
wilk liże papa wartość dominująca
szybkimi ruchami języka, z opuszczonym zadem. Ogon umiejscowiony nisko, nieraz podwinięty pośród tylne łapy.
- Poddaństwo (pasywne) – wilk kładzie się na grzbiecie odsłaniając puszysty
maciek
także
gardło. Łapy skierowane do ciała. Zwierzę nieraz skomle.
- Złość – uszy postawione, kłaki zjeżone. Uniesione wargi ukazują zęby. Grzbiet być może egzystować wygięty, zwierzę warczy.
- Strach – uszy przylegają do głowy, kolejka pośród nogami. Wilk kuli się. Może ujadać to znaczy
szczekać.
- Obrona – zgromadzenie
poniżej ziemi, uszy położone.
- Atak – kłaki zjeżone. Wilk warczy plus przykuca.
- Zrelaksowanie – uszy położone, wilk wypoczywa leżąc na brzuchu oznacza to boku. Może furkotać ogonem.
- Napięcie – ogonek
nieruchomy, położony, wilk przypuszczalnie
przykucnąć.
- Zadowolenie – energiczne machanie ogonem, zbiór znaków
być może zwisać z pyska.
- Polowanie – wilk jest spięty, natomiast jego ogonek
prosty, do wnętrza jednej linii z ciałem.
- Zabawa – machanie ogonem, wilk jest ruchliwy, skacze, biega. Często opuszcza przednią wymiary
ciała na sztywnych łapach.